Yalnızlık

Gece gene. Sandalyemde oturuyorum. Ürperti şeklinde tenimi yalayıp geçiyor serin rüzgar. İçimin üşümesi yalnızlıktan sanıyorum. Hala alışamadım. Hiç bugünkü kadar istememiştim sigara içmeyi. Yıllar önce sigarayı bırakmıştım. Yalnızlığımla sigara içmeyi istedim şimdi. Bak ona da alışamamışım. Yani sigarasızlığa. Bir nefeste bitirirdim sanıyorum. Sabahattin Alinin şiiri yahut Sezen Aksu nun şarkısı artık avutmadığından olacak içimden gelmiyor şarkı söylemek yada artık her neyse işte. Elim sazıma da gitmiyor. Ne çalacağım ki gelmedikten sonra. Oysa eskiden hiçte matah değildi hayatım. Mutluydum, sevildiğimi hissederdim. Değer gördüğümü. Ya da belki umudumla dengelerdim acıyı. Ne olduğunu bir türlü anlamadım. Her felsefeyi denedim anlamak için. Yok dedim önceleri nasıl insanlar bunlar ken sonra nasıl bir insanım ben oldu en sonunda ne insanlık kaldı ne de ben.
şimdi mutlak bir sessizlik isterdim hani şart değil ama şuan göremediğim o gükyüzündeki yıldızları gördüğümde ortalık pek sessizdi eskiden. Karanlıkta yüreğimden sevgi, heyecan, umut geçerdi. Şimdi... şimdi acı bir sızı her daim. İnsanlara kızamıyorum dedim ya. Kendime de kızamıyorum. Neticede bende bir insanım. Ne olsa mutlu olurdum biliyor musunuz. Kulağıma sen mutlusun zaten dediğinde bir dost sesi. Oysa artık aşk cümleleri kuramıyorum hayallerimde. Hayal edebildiğim tek umut bu anlamsız bataklıktan kurtulabilmek arzusu. İç sıkıntısı mengene gibi kalbimi sıkıp dururken, diyorum tek diyebildiğim ah heryer kararsa da şu yıldızları bir görebilsek. Tabi elimde sigaramla. Tabi sarhoşum şimdi tek damla içmemişim ama oluyor bildiğiniz gibi sarhoşluk bazen de böyle.